Vechtscheiding

Sinds begin 2015 wordt door de rijksoverheid campagne  gevoerd tegen vechtscheidingen.

Als er sprake is van een ‘vechtscheiding’ wordt er nog nauwelijks naar de kinderen geluisterd. Doordat de vader en moeder zo met elkaar strijden, elk overtuigd van hun eigen gelijk, hebben ze niet meer door dat de kinderen eronder lijden.

Eén mooie campagne met quotes die de gemiddelde ouder  kippenvel zouden moeten geven:  “Papa wil niet naar mijn afzwemmen komen als mama er ook is.” en “Mijn ouders schreeuwen nog meer tegen elkaar dan toen papa nog thuis woonde.” Of wat dacht je van deze:  “Als ik het leuk heb gehad bij papa, wordt mama meestal boos.”

Ik kan het in één woord samen vatten: tragisch.

Uit onderzoek blijkt in 2016 dat jaarlijks, 70.000 kinderen een echtscheiding meemaakten. Dat is één op de drie huwelijken die eindigde in een scheiding en de verwachting ins dat dit in de toekomst oploopt naar één op de twee.

 

Dat de boosheid in een situatie overslaat naar de kinderen daar ligt toch echt de grens.

 

Een scheiding is inmiddels volledig geaccepteerd en dat is een goed iets, als de koek op is kan en wil je niet meer bij elkaar blijven. Dat is helder en er wordt niemand gelukkig van. En misschien wel goed om te bezien of we als samenleving, met alle (v)echtscheidingen nu niet net iets te coulant aan het worden zijn. We begrijpen allemaal dat het einde van een relatie vreselijk verdrietig is, ook als je het zelf initieert dan nog doorloop je een zwaar en moeizaam proces van loslaten, boosheid, verdriet en spijt. Een rouwproces eigenlijk. En als je dan ook nog ingeruild word een frissere versie en de scheiding niet jouw keuze is, ben je nog veel verdrietiger en bozer. Dat mag helder zijn en ook volkomen terecht.

Dat de boosheid in een situatie overslaat naar de kinderen daar ligt toch echt de grens. Ooit ben je zelf aan een avontuur begonnen waar je na verloop van de jaren het positieve niet meer van in zag. Dat kan allemaal gebeuren en een kind kan én wil niet kiezen tussen ouders. Het houden van is bij het kind onvoorwaardelijk en je mag als ouder om wat voor reden het kind niet laten kiezen of het kind in het gevecht plaatsen. Het begrijpelijk dat iemand zich negatief uitlaat over zijn ex en hou deze tekst en ondertiteling bij volwassenen. Het begrip om negatief te uiten naar kinderen hoeft er niet te zijn.

 

Dat is ook de essentie in de campagne; kies altijd de kant van het kind!

 

Ik ben zelf ervaringsdeskundige en blijf mij verbazen dat, inmiddels ruim vijf jaar verder, de kinderen niks leuker vinden dan met het gezin samen zijn. Ongeacht de leeftijd ze genieten als papa voorbij komt en soms ook mee eet. Favoriet is oude herinneringen ophalen of praten over de vakanties met alle grappen die er bij horen. De papa van de kinderen woont redelijk uit de buurt en gezien het op en neer reizen van de kinderen met te veel frisse weerstand verliep en daarnaast geen optie meer was toen ze een weekend baantje kregen, ging een nieuw protocol in werking.

De papa komt “naar deze kant van het land” zoals wij dat noemen, en slaapt met de kinderen in het ouderlijk huis en ik “logeer” dan bij mijn vriend.  Soms komt zijn vriendin ook mee en de hond die we dan ook uitwisselen met de honden die ik zelf heb met mijn vriend. Zo loopt alles heerlijk door elkaar heen in goed overleg en harmonie. En zo is het bij ons ook niet altijd geweest want er zijn ook dagen geweest dat ik meer dan een beetje moeite met mijn ex had. En zolang je je dit realiseert en niet op de kinderen projecteert is dat prima.

 

Dit soms tot ergernis van de jongste die dan moppert over dat de scheiding hem niks oplevert.

 

Doorloop goed je proces ben boos en verdrietig, zolang je de emoties volwassen doorloopt is er niks mis mee. En was je voor de scheiding het al oneens over de bedtijden en de opvoeding van de kinderen dan gaat het er vaak na scheiding er niet beter op worden. Je bent als je uit elkaar bent in de regel minder in staat om elkaar te vinden in compromis. Dat is jammer omdat het eens zijn met elkaar juist zo belangrijk is en wat er nooit geweest is kun je niet op voort borduren in de toekomst. De papa van de kinderen en ik zijn het altijd redelijk eens geweest over de opvoeding en staan als ouders nog steeds stevig op de plek naar de kinderen toe, dit soms tot ergernis van de jongste die dan moppert over dat de scheiding hem niks oplevert aan ruimte om ons tegen elkaar uit te spelen!

Wanneer je als mens nare dingen meemaakt, is het vaak zo dat je de emoties die daar mee gepaard gaan niet op de juiste manier verwerkt. Dit leidt bijvoorbeeld tot negatieve gedachten, waarin je jezelf blokkeert om er in de rest van je leven iets van te maken. Dat is reuze zonde want je blijft hangen in verwijten.

Je ontneemt jezelf de kans om gelukkig te zijn.

 

Het is zo dat je groeit door moeilijke periodes.

 

In een (v)echtscheiding is het de uitdaging om je rommel in je leven zelf op te ruimen zodat je zonder belemmeringen de kans creëert om gelukkig en gezond te worden en zelf te werken aan je eigen persoonlijke groei. Het blijft altijd wat zuur en toch blijf ik het zeggen; het is zo dat je groeit door moeilijke periodes. Het is voor jou de kans om een leuker en vaak vooral empathisch mens te worden.

Zoals mijn jongste zoon laatst zei: “Jammer hè mam, dat we als mens van die nare dingen mee moeten maken om een leuker en fijner mens te worden”.  Hij is bijna zeventien en snapt wat veel volwassenen zich mogen realiseren. Ofwel luister en kijk naar je kind, ze hebben jou meer te vertellen dan je, je misschien realiseert!

Wat kun je doen voor jouw kind?
Een kind van bijna vier kan vragen stellen, vertellen, eenvoudige motiveringen begrijpen, de ik- en jij-vorm gebruiken, de emoties bij zichzelf herkennen en benoemen.
Een kind tussen de vier en zeven kan luisteren, onthouden wat de volwassene gezegd heeft, alsjeblieft en dankjewel zeggen, vragen of iets wel of niet mag, accepteren dat iets niet mag, een voorstel doen. Kinderen kunnen al vrij jong veel aangeven. Je kunt dus in een situatie vragen aan kinderen wat ze willen. Hou wel rekening met de loyaliteit van het kind!

Een kind dat weet dat zijn moeder een bloed hekel aan zijn vader heeft, zal niet snel zeggen dat het zijn grootse wens is dat zijn papa op zijn verjaardag komt. Laat het dus vragen door een neutraal persoon en als je de vraag stelt moet je als ouder ook met het antwoord schakelen. Stap dan over je eigen beperkingen heen en vervul het verlangen van het kind. Het levert je vaak een heel gelukkig kind op die ervaart dat jij als ouder met je eigen beperkingen toch rekening kan houden met het kind. Dit sterkt het kind en zal in toekomst jou als ouder sneller in vertrouwen nemen over kwesties die gevoelig liggen betreft de scheiding.

Het kind zal leren dat jij neutraal en te vertrouwen bent, jij kan het kind veiligheid bieden het belangrijkste in het leven van het kind naast liefdevolle ouders!

 

Meer tips om te leren hoe je moeitelozer gaat opvoeden krijg je aangereikt in mijn online Opvoed en coach trajecten.

 

 

Nu starten