Alleenstaande moeder

Alleenstaande moeder

Op de radio hoor ik het onderstaande nummer en de tekst zet mij aan het denken, het feit dat er een nummer over alleenstaande moeders gemaakt wordt geeft iets aan..

“Rockabye”
(feat. Anne-Marie & Sean Paul)

Zelf ben ik inmiddels al zeven jaar een moeder die er alleen voor staat. De papa van de kinderen woont 223 km bij ons vandaan met als gevolg dat de kinderen bijna 24/7 bij mij zijn. En ik ben heel blij dat de kinderen bij mij wonen en dat ik ze nooit hoef te missen en soms is het ook een behoorlijke uitdaging. Single zijn betekend ook dat je als moeder overal verantwoordelijk voor bent, van de financiën tot midden in de nacht een kind halen uit Rotterdam op een tijdstip dat ik eigenlijk echt op mijn matras had willen liggen. Nog niet eens te spreken van het ongemak dat ik ervaar als ik in het donker in een straat sta waar ik de rillingen van krijg en mij dan wel heel erg kwetsbaar en alleen voel. Als ik google op alleenstaande moeder krijg ik lijsten met voordelen van single zijn. Zelf ben ik ook graag positief ingesteld en is het glas vaker half vol dan half leeg. Alleenstaand is een status die bijna niemand voor het leven ambieert en dus loop je het risico dat je uiteindelijk gaat daten. Wanneer laat je ‘de meneer’ in het leven van de kinderen? Zelf ben ik niet zo’n fan van de kinderen lastig vallen met dates dus dat hou ik om deze reden dan buiten de deur en dat is ook gedoe. Privacy en ruimte voor jezelf is wel een dingetje met drie kinderen in huis, het aantal verdubbelt zich steeds vaker. Daar bedoel ik mee dat de kinderen vrienden en vriendinnen met veel plezier meenemen het huis in, reuze gezellig! Het feit dat ik geen overleg hoef te plegen met een man die misschien een rustige avond op de bank zou wensen maakt dat ik vaak “ja” roep als ze vragen of er vrienden mogen komen. Inmiddels vragen ze het al niet eens meer, het kan en mag toch altijd, tja mama is single dus de kinderen nemen de ruimte in en het huis wordt veroverd.

Ziek zijn als alleenstaande mama is misschien wel de grootste uitdaging! Lig je met bijna 40 graden koorts op je bed komen de kinderen gerust vragen “wat eten we vanavond”. Het idee aan eten alleen al maakt dat jij je maaginhoud nogmaals leegt en nog net op kan brengen om te roepen wat denk jezelf?! Gelukkig zijn de kinderen hier boven de 18 en kunnen veilig zelf een maaltijd in elkaar flansen en toch kinderen verwachten dat jij er dag in dag uit als een huis voor ze staat. Mijn collega haar kinderen zijn net 10 jaar en dan heb je een heus probleem als je ziek bent. Helaas heeft niet iedereen hulp om de hoek wonen en dan is ziek zijn toch echt even een ramp op zich.

Als kinderen grotendeels zonder vader opgroeien ben je als moeder het anker voor ze in het leven en dat maakt dat ze naadloos op jou bouwen. Ziek of niet fit zijn is geen optie met drie opgroeiende kinderen. Zit je net als ik af en toe niet lekker in je vel, merk je dat de kinderen daar behoorlijk op kunnen reageren en ze ook van slag raken. Geen vader om de boel te compenseren is dan heel merkbaar. Gelukkig heb ik goed contact met de papa van de kinderen en overleggen we veel en stuurt hij vanaf de zijlijn echt wel bij en afstand maakt dat het effect minder is dan wenselijk.

Laatst hoorde ik een dame vanuit een getrouwde situatie zeggen dat ze het niet goed vond als je als moeder zo voor je werk ging. Dat maakt in haar perceptie dat de kinderen aandacht te kort komen. Dat kan inderdaad zo zijn en wat zijn de opties als je zonder financiën met de kinderen er alleen voor staat?? Oordelen blijven bestaan dat snap ik en ben ik zelf ook schuldig aan. De route als alleenstaande moeder heeft mij heel bewust gemaakt van wie ik ben en mijn voorbeeldfunctie naar de kinderen toe. Zelf heb ik gekozen om veel tijd te besteden aan mijn bedrijf en aan de kinderen. Weinig tijd voor mijzelf en dat vraagt doorzettingsvermogen.

Nu zijn de kinderen 18, 20 en 24 en het zijn drie kanjers van kinderen die uitstekend doelen kunnen zetten en verwezenlijken. Ze kiezen individueel voor een vakgebied waar hun hart naar uit gaat. Zijn sociaal en hebben veel voor elkaar en mij over, we zijn hechter dan ik ooit had durven dromen. Met terugwerkende kracht ben ik blij dat ik door de omstandigheden misschien juist heel mooie handvatten mee heb kunnen geven waar de kinderen het leven mee mogen gaan verrijken.