Consequent zijn: hoe doe je dat?

Consequent zijn: hoe doe je dat?

Sweet child sleeping in bed with his teddy bear. Little boy eyes closed lying in his bed for the afternoon nap. Cute little boy sleeping and dreaming in his white bed with toy.

Hóe word je als ouders consequent in de opvoeding, juist als je zelf vrij makkelijk bent en dus allesbehalve consequent? Het is een veelgenoemde opmerking: consequent zijn, kinderen hebben regels/grenzen nodig etcetera. Ik ben het er helemaal mee eens dat het goed is voor de kids. Maar zeg me nou eens heel praktisch: hóe leren wij dat als ouders. Vermoeidheid en eeuwige onderlinge strijd van de drukke kids spelen hier ook in mee, dat maakt het er niet makkelijker op. We doen ons best, en vervallen steeds weer in ons oude probleem: niet consequent kunnen blijven!

Als er afstand zit tussen wat je zegt en doet, heeft een kind dit onmiddellijk door. Je kind iets willen leren wat je zelf niet doet, heeft geen zin en zorgt voor weerstand. Als je zelf geen doorzettingsvermogen toont, hoe kun je je kind dan voorhouden dat het moet doorzetten? Als jezelf geen dromen (meer) hebt, hoe kun je dan je kind stimuleren om zijn of haar passie te vinden en te volgen. Hoe kan ik mijn kinderen verplichten ontbijt te nemen als ik deze zelf iedere dag over sla omdat ik me daar de tijd niet voor gun.

Tischa Neve, kinderpsycholoog en J/M opvoedcoach: “Het klinkt inderdaad heel simpel: gewoon consequent zijn en dan ben je van het gezeur van kinderen af. Elke ouder zal erkennen dat het lang niet altijd zo simpel is – en al helemaal niet als je van huis uit heel makkelijk bent – als je: na een paar nachten een keer of zes je bed uit voor een huilend kind, je kind uiteindelijk toch bij je in bed neemt omdat je zelf echt kapot bent dan is dat inderdaad makkelijker, misschien op de korte termijn en waarschijnlijk niet op de lange termijn.

Ik hoor veelvoudig ouders die kampen met kinderen die slaap klachten hebben iets wat ik zelf niet ken en misschien omdat bij consequent als betekenis staat; volgens een vast plan, op dezelfde manier als eerder. Voorbeelden: `consequent blijven in wat je doet`, `een consequente toepassing van de regels…

In mijn hoofd is de regel helder de slaapkamer is van mij, en van mij alleen. Het hele huis is van “ons” en een kamer in het huis is van mij alleen en dat is heilig. Naar alle waarschijnlijkheid heb ik dat alle jaren “non verbaal” redelijk goed uitgestraald en ben ik congruent in deze overtuiging vandaar de kinderen wisten dat het verboden terrein was tenzij je echt zo ziek was dat je in de gevaren zone kwam en je in de gaten gehouden mocht worden bij hoge uitzondering en hoge koorts dus mocht je het grote bed betreden anders echt niet.

Je geeft onbewust een boodschap af aan je kind als je bij je kind blijft tot het in slaap valt wanneer het moet gaan slapen, je zegt met je gedrag tegen je kind: ‘Slapen is iets wat zo eng en moeilijk is, dat je het niet alleen kunt, daar heb je een volwassene bij nodig.’ En wat veel voorkomt als het kind in een lichtere slaap komt dat het wakker wordt omdat jij er niet meer bent want het was toch immers met jou in slaap gevallen, waar ben je dan gebleven? Dit creëert een onduidelijke situatie.

Leg aan je kind uit dat uit dat papa`s en mama`s altijd een eigen kamer hebben en eigenlijk nooit bij het kind op de kamer slapen. Maak het luchtig met humor door te zeggen; eigenlijk best gek toch dat zo een grote papa als ik in zo een klein bed ging slapen! Het is natuurlijk best gezellig en nu ben je er klaar voor om weer alleen te slapen. Spreek hier een duidelijk termijn voor af, als je 4, 5, 6,? bent weet ik dat je groot genoeg bent om zelf te kunnen slapen. Vermijd het woord ALLEEN, dit voedt het gevoel voor het alleen zijn. Praat in termen als kracht en sterk enz… Geef duidelijk aan hoe jij dit als ouder aan gaat pakken. Hou een vast ritueel aan, samen naar boven, zelf pyjama aantrekken, zelf tandenpoetsen, vader/moeder napoetsen, samen spoken/draken/krokodillen verjagen (met een vrolijke noot), voeten masseren, wekkertje zetten, boekje voorlezen of even kletsen tot het wekkertje gaat, desnoods nachtlampje aan en klaar. Voor deze samen tijd gebruik je een kookwekker die het kind zelf op de afgesproken tijd mag zetten, hiermee creëer je dat het kind zelf de tijd zet en jij als ouder niet hoeft te beslissen nu ga ik. Dit is onderdeel van het zelfstandig worden voor het kind.
En een zelfstandig kind heeft van nature meer zelfvertrouwen en is minder afhankelijk van zijn omgeving en misschien is dit onbewust voor enkele ouders een lastige, dat de kinderen ons uiteindelijk steeds minder nodig hebben. Het grote loslaten is begonnen, en hoe makkelijker jij je eigen behoeftes loslaat hoe leuker het opvoeden wordt!