De schommel en de neus

De schommel en de neus

Laatst liep ik langs een crèche en werd mijn aandacht getrokken door een meisje dat hard huilend om haar mama riep. Ik hoorde een leidster van de crèche reageren met de opmerking: “Ik versta je niet. Ik kan je niet horen zo. Wat is er gebeurd?” Het meisje antwoorde: “De schommel kwam tegen mijn neus.” Leidster reageerde met “Aahhh, je neus zit er gelukkig nog aan he!”

Zomaar een doordeweeks tafereeltje dat zomaar ook heel vaak zal plaatsvinden. Zou de leidster zich bewust zijn geweest van haar communicatie richting het kind? Laten we eens kijken hoe het ook zou kunnen. Het meisje komt hard huilend aan lopen. Leidster: “Ik zie dat je verdrietig bent. Wat is er gebeurd?” Kind; snikt en huilt. Leidster: “Neem rustig je tijd. Je mag best verdrietig zijn. Als het lukt, kun je mij dan vertellen wat er is gebeurd?” Meisje, al snikkend: “De schommel kwam tegen mijn neus.” Leidster: “En, wat heb je van mij nodig zodat je, je weer goed voelt?”

(1e versie)
Kind: “Dat weet ik niet.”
Leidster: “Kom maar even bij mij, dan kijk ik even of alles goed is met je neus.”

(2e versie)
Kind: “Ik wil wat drinken.”
Leidster: “Kom maar even met mij mee dat ga ik voor jou in orde maken.”

Toen ik dit met een aantal ouders besprak was bij de meesten de eerste reactie “Maar die leidster bedoelt het toch goed?”. Dat geloof ik ook, alleen komt het in de belevingswereld van het kind zo niet over, en die heeft er last van.