Een puber in huis!

Een puber in huis!

Pubers in huis; voor de ene ouder niets bijzonders, voor de ander een lastige periode. Niets is onvoorspelbaarder dan het gedrag van een puber en daarmee ook de aanpak hiervan. De vaste opvoedingsgewoonte lijkt niet meer aan te sluiten, maar wat dan te doen?

Maak alleen duidelijke regels bij wat je echt belangrijk vindt. Geef daarnaast je kind juist meer vrijheid en verantwoordelijkheid. Pubers zoeken nu eenmaal de discussies op, aangezien ze zich niet meer zo makkelijk dingen laten vertellen. Bepaal of je de strijd over een specifiek onderwerp aan wilt gaan of niet, maak hierin afwegingen. Als je iets niet wil, ‘verbiedt’ het dan niet, maar ga erover in gesprek. Verbieden werkt bij pubers vaak averechts. Geef niet direct jouw mening, maar luister ook naar die van je puber. Het is beter om te onderhandelen dan dat een van de twee altijd zijn of haar wil oplegt.

Pubers leven van minuut tot minuut. Ze zijn vooral bezig met zichzelf en hun sociale leven (de phone). Het onthouden van belangrijke afspraken of het opruimen van hun kamer staat niet op nummer 1 en helaas ook niet op nummer 2. Herhaal de dagelijkse afspraken en taken of maak bijvoorbeeld een lijst waar de afspraken/taken op staan en hang deze bijv. op de koelkast.

Maak afspraken over tijden waarop huiswerk wordt gemaakt. Ga zelf ook iets doen in die tijd en plan samen een pauze in. Oefen hier al in groep 8 mee, zodat ze zijn voorbereid op de middelbare school. Naast een toenemende hoeveelheid huiswerk en toenemende hormonen die door de tent gaan, zijn er dan immers veel andere grote veranderingen.

Informeer niet alleen naar schoolzaken, maar ook eens naar andere zaken zoals vrienden, sport en muziek. Zorg dat je onderdeel bent en blijft van de belevingswereld van het kind.

Maak vooral geen grapjes over prille lichamelijk veranderingen of het liefdesleven van jouw kind. Pubers gaan op ontdekking uit, dit leidt tot (tijdelijke) veranderende voorkeuren voor kleding, muziek of vrienden. Dit is een spannende periode voor pubers, het laatste wat helpt zijn grapjes hierover.

Probeer ook te genieten van deze periode… Tja, en wat als er niet te genieten valt gewoon omdat je kind niet te genieten is?

Mijn jongste is recent 16 geworden en zijn doel was helder, zo snel mogelijk op de scooter naar school. Dus theorielessen en leren en hij haalde in één keer alle papieren om te mogen rijden. De scooter hadden we inmiddels ook aangeschaft en het grote genieten kon beginnen. Helaas de scooter bleek zonder begrenzer te zijn en voor een geel kenteken 65 op de teller is wat veel! Kind woest en ik voelde me geïrriteerd door het cliché dat vrouwen echt geen verstand van motoren hebben hierdoor nog maar eens bevestigd werd. Dus zoeken naar een oplossing was de enige optie en dat bleek niet eenvoudig, garage 1 haakte af en waagde zich niet aan deze klus. Het humeur van Lucas knapte er, op zijn zachtst gezegd, niet echt van op. Lucas is een enorme doorzetter en om deze rede krijgt hij altijd veel voor elkaar, hij is een aanpakker en dat is heus zijn kwaliteit. Over het heuveltje heen is hij dan ook drammerig (google gerust op Daniel Ofman).

Die drammerigheid nam de overhand en na een aantal dagen gaat dit mij en zijn broer (die onder iedere omstandigheid kalm blijft) toch echt op de zenuwen werken. Ik maak Lucas dan ook bewust van zijn gedrag door dit te benoemen en terug te geven wat het met mij (en zijn broer) doet en vooral met de sfeer in huis. Iedereen mag hier in huis ‘de pest’ ergens over in hebben maar als het zodanig wordt dat het de ander gaat beïnvloeden dan gaat het te ver en wordt het al snel egoïstisch gedrag. Gelukkig is Lucas zich redelijk bewust van wie hij is en wat hij teweeg kan brengen en herkent hij de onrust die hij veroorzaakt. Na wat rond bellen en regelen is vandaag de scooter gereset en is dit de grote dag dat mijn zoon Lucas eindelijk op de scooter mag rijden!

Dit zijn processen waar je niet zomaar invloed op hebt en pubers laten zich gemakkelijk triggeren en meeslepen in het gevoel en het doel wat ze voor ogen hebben. Dat is mooi, maar soms ook lastig te begrijpen en niet altijd haalbaar. Dit vraagt niet alleen van het kind in kwestie veel, ook van zijn omgeving wordt gevraagd mee te bewegen omdat ze in een situatie als deze niet altijd redelijk zijn en reageren zoals je zou wensen. Lucas mocht totaal zes weken wachten nadat hij zijn fel begeerde scooterbewijs in handen had. Dit was een ware beproeving van geduld voor hem, en voor zijn broer en mij ook… En de smile die hij heeft sinds de scooter ‘in orde’ is, mag hij van ons nog lang vast houden. Wat heerlijk is dat dan weer, genieten.