Grenzen en proces

Grenzen en proces

Al eerder schreef ik een blog over grenzen stellen en grenzen blijft een thema dat in vele gevallen van therapie een punt op de agenda is.

Grenzen stellen is niet zozeer ‘nee zeggen’, het betekent duidelijkheid scheppen. Helderheid geven over wanneer iemand iets kan verwachten. ‘Bij jezelf blijven’ betekent dat je jezelf niet voorbij loopt vanuit de zorggedachte voor een ander.

Kinderen leren veel door het stellen van grenzen. Veelal laten moeders zich leiden door hun hart. “Ah, mama, nog één keertje, toe…”, zegt een kind en soms voelt de moeder dat ze over grenzen gaat. Die van haar of die van haar kind. Dan helpt het als de vader resoluut indamt: “Zo, nou is het klaar.” Kinderen reageren daar vaak heel goed op. Grenzen stellen betekent regels afspreken. Voor sommige kinderen (en volwassenen) is dat synoniem aan streng zijn. Deze ‘strengheid’ heeft niets te maken met onvriendelijkheid, maar alles met het geven van duidelijkheid. En daar zijn kinderen en opvoeders bij gebaat.

Mag je dan helemaal niet verwennen? Natuurlijk wel. Maar ouders moeten er niet in doorschieten, want dan groeien kinderen niet op tot zelfstandige volwassenen die weten om te gaan met tegenslagen.

Grenzen stellen bij kleine kinderen kost in de regel veel tijd en energie en het mag helder zijn; als je kiest om grenzen aan het kind over te laten dan kan het pittig worden in de pubertijd! Grenzen stellen en duidelijk zijn zorgt voor een investering in de toekomst van jouw kind.

In een consult afgelopen week werd ik mij wederom bewust van grenzen binnen het coachen. Een aanvraag voor begeleiding kwam via de telefoon binnen en betrof een casus met en moeder en dochter. Vader was niet in beeld en woont in het buitenland en moeder was zich na een paar jaar buitenland hier in Nederland aan het settelen. Het verliep niet naar wens en zo belde ze mij op.

Al snel na het eerste consult bleek dat het ‘helpen’ zeer serieus genomen werd door moeder. Dat maakte dat als dochter niet wilde gaan slapen, ik een paniek en ‘help mij’ mail kreeg om 23.00 uur of later om dit als therapeut direct op te lossen. Na drie avonden heb ik haar uitgelegd dat dit niet de bedoeling is.

Ik ontvang graag een mail betreffende het proces alleen niet iedere dag! Bovendien ben ik niet de persoon waar zij als ouder haar paniek neer kan leggen met de verwachting dat ik het direct voor haar oplos. Ik geef aan de zijlijn tips en tools die alleen werken wanneer je er voor de volle 100% zelf achter staat. Kinderen voelen het naadloos aan wanneer je iets doet om er maar van af te zijn, dat werkt helaas niet. Deze moeder zat vooral zelf in haar kind rol en werd steeds bozer en bozer op mij omdat ik niet aan de ‘mama’ rol voldeed die ze van mij verwachtte. En zoals een goede coach betaamt, gaf ik haar stukken terug om persoonlijk mee te werken en daarmee ook in haar kracht kan gaan leren staan. Helaas loopt niet alles goed af en weigerde ze haar stukken en haar kracht te pakken. Sterker nog; ze ging gooien met bagger en vond mij niet ‘fair’ en wilde (stampvoetend) kind blijven.

Prachtig hoe processen lopen, een jaar geleden was het mijn thema dat ik voor iedereen graag verantwoordelijkheid droeg. De dame in de casus wilde dat ik haar stukken op mij nam en wat mooi om te merken dat ik ‘geslaagd’ ben door dit niet meer te doen. Ik help met liefde en ben mij bewust dat een ieder zijn eigen pad bewandeld. Ik loop graag even mee of wijs je de weg maar ik loop niet jouw pad. Dat zou namelijk inhouden dat ik van mijn pad raak en zoals in deze casus kan je beter een cliënt kwijt raken dan jezelf.