Grenzen stellen

Grenzen stellen

Vrouwen hebben vaak moeite om persoonlijke grenzen te stellen, vaak omdat ze in hun jeugd geleerd hebben om dienstbaar te zijn of zich aan te passen aan de situatie. Lief zijn en lief gevonden worden kan een onbewuste drijfveer zijn om grenzen neerzetten en consequent zijn te vermijden. Hierdoor kom je wel eens in situaties waarvan je achteraf denkt “hoe heb ik dit toe kunnen laten?”. Heb je dit vaker dan soms… lees dan verder en beslis wat je wilt doen met de grenzen in jou leven!

Om bij je kind bewustzijn te creëren in zijn gedrag is het soms gewenst consequent te zijn, en soms ook niet. Dit zal per kind verschillen. Het kind mag grenzen leren, maar hoe kan het deze vormgeven? Dit kan op vele manieren, kijk ook hier wat bij jou als ouder past en waar jouw grens ligt. Wees je er wel van bewust dat – als je zelf niet achter de manier staat waarop jij de grens aangeeft – je kind hier feilloos op zal reageren. Hij prikt er doorheen, zal ruimte ervaren en deze invullen met zijn of haar gedrag. Je kunt straffen en belonen om je kind de gewenste richting in te sturen, maar let erop dat het geen machtsmiddel wordt. Macht is iets waar binnen het gezin geen plaats voor is. Ouders moeten het hebben van hun natuurlijke gezag, van effectieve communicatie en vooral van (zelf) inzicht.

Kinderen leren veel door het stellen van grenzen. Veelal laten moeders zich leiden door hun hart. “Ah, mama, nog één keertje, toe…”, zegt een kind, en soms voelt de moeder dat ze over grenzen gaat. Die van haar of die van haar kind. Dan helpt het als de vader resoluut indamt: “Zo, nou is het klaar.” Kinderen reageren daar vaak heel goed op. Grenzen stellen betekent regels afspreken. Voor sommige kinderen (en volwassenen) is dat synoniem aan streng zijn. Deze ‘strengheid’ heeft niets te maken met onvriendelijkheid, maar alles met het geven van duidelijkheid. En daar zijn kinderen en opvoeders bij gebaat.

Mag je dan helemaal niet verwennen? Natuurlijk wel. Maar ouders moeten er niet in doorschieten, want dan groeien kinderen niet op tot zelfstandige volwassenen die weten om te gaan met tegenslagen.

Grenzen stellen bij kleine kinderen kost tijd en energie en het mag helder zijn dat wanneer je er voor kiest om grenzen aan het kind over te laten dat het pittig kan worden in de pubertijd.
Ik tref met regelmaat ouders in de praktijk die de wanhoop nabij zijn met hun zoon of dochter omdat ze simpelweg het huis regeren. Als ik vraag een dag uit het leven te beschrijven dan klapper ik soms met mijn oren als ik hoor wat ouders toelaten en realiseer ik me dat we in het kader van ‘de lieve vrede bewaren’ onze grenzen nog wel eens willen oprekken.

Grenzen staan niet alleen voor helderheid, ook voor duidelijkheid en vooral voor veiligheid bij kinderen, daar hebben ze recht op! Veiligheid is een basisvoorwaarde om als kind op te groeien tot een stabiel mens.

Laatst kreeg ik van mijn jongste puber te horen dat hij het fijn vond dat ik zo duidelijk ben en de discussie met hem aanga als hij de regels overtreed. Hij vertelde dat hij soms zoekt naar grenzen en als ik die dan helder neerzet geeft dat rust voor hem. Voor mijzelf daartegen is het soms uiterst vermoeiend om deze grenzen te bewaken en consequent te zijn. We hebben dit als ouders te doen, niet voor onszelf en ja juist gewoon omdat kinderen recht hebben op duidelijkheid!