Luister je wel!?!

Luister je wel!?!

Inmiddels is de labradoodle pup alweer ruim acht maanden en ik ben zeer tevreden over het resultaat wat ik behaald heb met de puppy cursus. De doodle luistert naadloos en vind het erg fijn om opdrachten uit te voeren voor een kleine beloning. Een cursus met natuurlijk een beetje boel consequent zijn en et voila, een brave hond is het resultaat.

Hoe komt het toch dat dit mij zoveel genmakkelijker afgaat dan het opvoeden van mijn kids? Ik heb twee honden waar ik overal mee kan verschijnen zonder het schaamrood op mijn kaken te hoeven ervaren en met mijn drie kinderen heb ik meer schaamrood ervaren dan mij lief is.

Maandagmorgen gaat de jongste snuit Lucas op schoolreis naar Berlijn. We pakken de avond tevoren alles in en de coördinator sms’t nog om te herinneren dat we kopieën van de zorgpas en ID mee moeten nemen. Maandag vertrekken we richting school en dragen de papieren over en voegen ons bij de klasgenoten van zoonlief. Een van de kids checkt nog even zijn ID en zorgpas en Lucas trekt ook zijn portemonnee, met de zelfde snelheid als geopend slaat hij deze weer dicht. Een naar gevoel bekruipt mij als ik naar zijn strakke gezicht kijk en vraag hem “heb je de passen bij je?” “Uhh nee mama die liggen waarschijnlijk nog onder het kopieer apparaat.” Oké, zonder zijn pas kom hij de bus niet in. Ik ga naar de coördinator en meld het probleem, ze schrikt en vraagt hoe kan je dit oplossen…

Ik spring in mijn auto en met het zweet op mijn rug rijd ik met een iets te hoge snelheid naar huis ik moet binnen 20 minuten terug zijn bij de bus. Heel fijn dat ik nog even op en neer mag rijden (not) hoor ik al rijdend op de radio; “Brand new day” voorbij komen. Ik zing gezellig mee en hervindt mijn humor! Terug bij de bus zit inmiddels iedereen in de bus en Lucas staat als laatste ernaast en met de passen die ik aanreik mag hij de bus in en realiseer ik mij dat met alle wachtende ouders achter mij dit een prima schaamrood momentje had kunnen zijn…

Gelukkig ben ik inmiddels redelijk shockproof geworden. Door de loop der jaren ben ik steeds steviger in mijn schoenen komen te staan en daar helpen mijn kinderen mij genadeloos bij. Soms zie ik er de humor van in en soms heb ik het gewoon goed gehad met ze. Lucas zou volgens afspraak “iets” laten horen vanuit Berlijn. En heel fijn kan ik zien dat ‘meneer’ op de app zit en ook vooral geen bericht aan het thuisfront geeft. Morgen mag ik hem ophalen en als vanzelf geeft hij wel bericht wanneer hij mij verwacht op de afgesproken plaats. Wat maakt dat de honden zo braaf zijn en naadloos luisteren en Lucas toch echt maling heeft aan het verzoek om een bericht te verzenden.

Het verschil is dat pubers zich los van je willen maken en dit doen ze op hun eigen manier. Wat niet weg neemt dat een bericht bij aankomst een must is wat mij betreft en deze krijgt Lucas nog van mij terug want; puber of niet, op sommige punten hebben de kids net als de honden naadloos te luisteren!