Puppycursus

We hebben gezinsuitbreiding! Een Labradoodle van acht weken is toegevoegd aan het gezin. Erg leuk en het eerste wat mij op straat gevraagd wordt is wanneer start je met de puppycursus?

Ik ga na de wandeling thuis gelijk achter mijn pc zitten, Google “pup” en tref tal van sites. Wat een aanbod! Ik merk dat het “leren” omgaan met je pup een heel traject is, de ene “school” bied nog meer dan de ander. Met een pup ga je dus op cursus dat is helder en eerder gewoon dan raar of vreemd als het niet gaat.

En hoe werkt het met kinderen, is het net zo gewoon dat je hulp zoekt met opvoeden als bij de pup? Ik hoor eigenlijk zelden een ouder zeggen loop jij ook bij de opvoeddesk? En heb je opvoedingsondersteuning middels therapie?

‘Het taboe op opvoedproblemen lijkt te verdwijnen’ lees ik op internet (data; 07 februari 2012) Is dat ook zo? Of is er toch nog schuld, schaamte bij opvoedproblemen? Het blijkt dat deze gevoelens van falen als ouder nog meer spelen bij een kleinere of besloten gemeenschap. De rol van de ouder is een belangrijke verantwoordelijkheid en het bepaalt voor een groot deel jouw identiteit als moeder (of vader).

De ervaring die ik met ouders heb is dat ze het eigenlijk allemaal graag goed willen doen voor hun kind. En hoe moeilijk is het als wat jij aanbied aan jouw kind niet aansluit bij zijn behoefte of sterker nog, je kind problemen heeft waar jij geen oplossing voor hebt. Wat zegt dat over jou als ouder? Dat kan maken dat jij als ouder in je eigen identiteit als moeder (of vader) onzekerheid ervaart. Een onderwerp wat we niet zomaar bespreken in tegenstelling tot de puppy cursus waar we alle ongemakken open en neutraal met elkaar delen, tips uitwisselen en elkaar helpen waar we kunnen.

Wat maakt dat we de “problemen” die we hebben met ons kind niet graag vertellen, terwijl er zoveel ouders zijn die misschien wel een prachtoplossing voor je hebben en dat graag met je zouden willen delen!

Nog een stap verder is het inschakelen van een therapeut, dat is voor veel ouders een hele stap. Het gebied tussen aanmodderen, klachten en zorgen hebben omtrent je kind en het contact opnemen met een therapeut is vaak lang. Te lang als je het mij vraagt. Ik hoor vaak van ouders “hadden we maar eerder de stap genomen”.

Het feit is dat er vaak maar kleine ‘aanpassingen’ nodig zijn om een groots resultaat te bereiken. En wat te doen daar ligt mijn expertise en die deel ik heel graag met ouders zodat het kind lekker in zijn vel zit en de ouders zelfverzekerd in hun rol staan.

Zoals de trainster van mijn puppy cursus zegt “als jij weet hoe het moet, kan de hond jou vertrouwen, dat straal je uit en dan hoeft het dier je alleen maar te volgen…”.

Voor kinderen ligt het iets minder simpel en toch is de kern een waarheid, als jij als ouder weet waar je voor staat en je de juiste aansluiting met je kind hebt en je kan je kind bieden wat hij nodig heeft dan straal jij een vertrouwen uit. Hierdoor zal je kind veiligheid bij jou ervaren, en kan hij zich met een groter gemak verder ontwikkelen.