Spiegelen op moederdag

Spiegelen op moederdag

Vertoont jouw kind bepaald gedrag; huilt het misschien (te) veel of vaak of hangt het aan je, is het onrustig of misschien wel boos of misschien juist heel ingetogen en stil? Zolang jij het ervaart zoals het is, is er niets mis mee. Echter als het jou ergert, irriteert en misschien wel boos maakt, dan mag je gaan kijken naar; wat gebeurt hier. Wat raakt dit kind in mij ofwel wat spiegelt dit kind mij?

De Jungiaanse psychologie is inmiddels vrij bekend en voor velen onder ons klinkt het dan ook niet onbekend dat wat we in het verleden hebben meegemaakt, ons in de toekomst kan beïnvloeden. In onze jeugd kan er veel gebeurd zijn. We hebben als kind ervaringen opgedaan, waarbij we niet begrepen wat er gebeurde. Voor een kind kunnen dit misschien traumatische ervaringen zijn geweest waardoor een deel van ons blijft ‘hangen’ en een deel van ons verder groeit dan die ervaring. Dat deel wat blijft hangen kan van invloed zijn voor ons latere gedrag. Vanuit deze jeugd ervaringen en tekorten voeden we ook onze eigen kinderen op, met als resultaat dat we onze kinderen onbewust de pijnen meegeven die we zelf hebben ervaren.

Als je dit leest kan je denken dat opvoeden best pittig is en het is ook een hele job. Gelukkig zitten aan overname van gedrag ook positieve kanten. Afgelopen zondag ging ik heerlijk lunchen met een vriendin en aansluitend loop ik nog even de stad door. Het is Moederdag en ik geniet van het feit dat ik even niks hoef. Voor korte duur zo bleek, Lucas de jongste van de drie belt dat hij zijn sleutelbos nergens kan vinden. Nu is iets vinden niet Lucas zijn ding dus dat gebeurd vaker. En toch in deze had ik het gevoel dat ik huiswaarts mocht gaan en helpen zoeken. Hij moest naar een verjaardag en ondanks dat hij zelf rustig bleef had ik toch een ongemakkelijk gevoel. Voordat ik weg rijd wil ik mijn zonnebril uit mijn tas pakken, dat rijdt relaxter, en wat tref ik in mijn tas… Lucas zijn sleutelbos. Aiiii ik had zijn bos zomaar in mijn tas gedaan, vreemd gezien ik ook mijn eigen bos bij me had. Thuis gekomen overhandig ik de bos aan Lucas en vertel dat ik deze in mijn tas had. Lucas reageert rustig en vertelt dat zijn vriendin hem op kwam halen en toen ontdekte dat zijn sleutelbos weg was. Na een half uur zoeken is ze weg gegaan en hadden ze afgesproken dat hij op eigen gelegenheid zou komen. Hij meldt er wel even bij dat ze wat geïrriteerd was en dat hij ook wel baalde, vandaar hij mij belde. Direct er achteraan zegt hij; “Mam gedurende afgelopen jaren ben ik vaak spullen kwijt geweest en heb jij tijd besteed aan het helpen zoeken, dus ik heb geen enkele reden om hier iets van te vinden. Ik vind het fijn dat je altijd reageert met ‘het is al vervelend genoeg’ en ‘expres doe je dit niet’ dus boos worden voegt niks toe.” Alsof ik mezelf hoor praten. Ik bied aan om hem naar de verjaardag te rijden, dat scheelt tijd en ik vind het eigenlijk wel fijn hem weg te brengen. We kletsen nog even wat en rij met een fijn en gelukzalig gevoel naar huis. Dit is mijn allermooiste Moederdag cadeau tot nu toe!